Tortelduifje

Dieren komen vanzelf op mijn pad. Al is dit wel weer een uitzonderlijke ontmoeting. Terwijl ik in de trein stap, zie ik vanuit mijn ooghoek ineens een jong duifje op het uiterste randje van het perron zitten. Verbaasd doe ik een stap terug, de trein uit. De mensen vóór me zijn niets 'ziend' ingestapt. De mensen ná me kijken verrast. Ik kijk zoekend omhoog en besluit in een split-second het jong mee te nemen.

Geen nest of ouders te zien, niet terug te plaatsen en een veel te gevaarlijke plek. Eenmaal terug in de trein blijkt de krop van het diertje helemaal leeg. Geen zaadje te voelen. Dus niet gevoerd door pa en ma.
Tja, dierverzorging verleer je nooit.

Eenmaal op de Molenenk blijkt er gelukkig nog vogelvoer te zijn. Tortelduivenvoer notabene. Zaden voorweken en aan de slag. Als de vrijwilligers komen; uitleggen hoe je moet voeren. 's Middags krijgen we bezoek van een kleine interviewster. Wat een kanjer! Even het duifje bekijken. Haar mam maakt deze gave foto!

Aan het eind van de dag terug in de trein en thuis verder voeren. Het gaat goed en er worden regelmatig vliegoefeningen gedaan. De aangeboden zitstok wordt graag gebruikt. Pubers willen nu eenmaal niet meer terug in het nest. Deze duif gaat nog vele kilometers maken. Al is dat voorlopig in de trein.

(28 april: duifje gaat goed en kan binnenkort terug het wild in.)

Geplaatst in Nieuws.